Een afscheid
Vorige week, op weg naar school, zag ik een regenboog. Een belachelijk mooie, zo scherp alsof hij getekend was door een ijverige achtjarige met stiften. Ik riep ‘nee!’ tegen elk stoplicht dat op groen sprong omdat ik wilde blijven staan om te kijken. De foto doet hem geen recht; het was echt een cadeau, mijn dag was goed.
Deze week rijd ik anders naar school. Elke dag voelt zwaar. Er mist iemand. Eén leerling is er niet meer sinds afgelopen weekend. Hij wilde geen nieuwe week meer beginnen. Er is zoveel verdriet in de school. Ik zie huilende leerlingen, en hele stille. Ze staan bij elkaar of staren naar hun scherm. Ze schrijven een boek vol met herinneringen, hun foto’s vullen een wand in een lokaal met kaarsjes en zijn foto.
Ik kende de leerling nauwelijks, maar leer hem nu kennen. Door hem gemaakte en uitvergrote foto’s van bloemen en paddenstoelen laten zien dat hij oog had voor al het moois in de wereld, ook de kleine dingen. In de verhalen van zijn vrienden lees ik hoeveel aandacht hij voor hen had, altijd lief en belangstellend. Op het prikbord staat hij lachend tussen de mensen die van hem hielden, de armen om elkaar heen. Ondanks de pijn een prachtig eerbetoon.
Een regenboog kan pas verschijnen als er regen en zon zijn. Wat ik deze week op school zag, was even bijzonder, en alleen maar mogelijk in de combinatie van pijn en verbondenheid. Onze leerlingen hielpen elkaar, collega’s steunden elkaar. Er waren vragen en knuffels en potten thee. Er was aandacht. We doen het samen. Ik weet niet of het juist deze leerling was, die dit kon oproepen, of ieders verslagenheid. Een regenboog heeft de vorm van een brug. Ik hoop dat we, naast het gemis, dit gevoel van saamhorigheid kunnen vasthouden, zodat we elkaar blijven helpen. We zullen je niet vergeten, bruggenbouwer.
Dit delen:
