De scholen zijn weer begonnen!
Imke De Graaf • 7 september 2018
Wat er zo leuk is aan het onderwijs, naast al het andere? Dat je elk jaar een nieuwe start kunt maken. Drie weken geleden, hier thuis, maakten vijf mensen zich klaar voor een nieuw schooljaar: twee ouders, drie kinderen.
V&D was net failliet verklaard toen mijn jongste naar de brugklas ging. Toen een klein drama, want waar moesten we naar toe voor schriften en kaftpapier?! Ik herinner me de uren op de schoolcampus nog uit mijn eigen jeugd, en het kopen van schoolspullen was bij de oudste twee een dagvullend uitje geweest. Alleen die agenda al, een verkeerde keuze betekende sowieso een valse start. Goed, ook nummer drie vond het perfecte kaftpapier, met matching washi tape en etiketten, bij de HEMA. Zij kreeg van school de verplichte Plenda, maar dat was natuurlijk té oneerlijk, dus ze kreeg van ons ook nog een agenda.
We zijn een paar jaar verder. Eén HBO’er die niets nodig heeft behalve een lekkende pen, en twee meiden die op de allerlaatste dag nog even op en neer racen voor wat kaftpapier en een voordeelpak saaie schriften. Over agenda’s maakt niemand zich meer druk. Willen jullie nog washi tape, jongens? Of markeerstiften? ‘Mam, serieus, we zitten niet meer in de brugklas.’ Oh ja. Maar, haha, alles is nog niet voorbij. Ze schrijven op alle schriften héél netjes hun naam en overleggen welke kleur schrift bij welk vak hoort. Deze mama geniet op afstand.
In de laatste vakantieweek komen de meeste docenten alvast even kijken. Even wennen, wat kletsen, beetje kopiëren. Het is mijn 21e jaar, dan mag het ook wel voelen als familie, toch? De begroetingen, de verhalen, het is een warm bad.
De roosters verschijnen op de laatste zaterdag op Magister. Commentaar en advies vliegt over de tafel: ‘Van de Bos? Alleen maar PowerPoints en die heb ik boven nog.’, ‘Heb je Jansen?! Je gaat slapen, sowieso.’, ‘Mevrouw Vink! Aah, zij is echt superlief!’. Ik vraag me hardop af hoe mijn leerlingen mij zouden typeren. Mijn zoon, stellig: ‘Easy: superraar.’ Dan bekijken mijn man en ik onze klassenlijsten. ‘Leuk, leuk, ken ik niet, meteen vooraan zetten, da’s echt een leuke vent!, ken ik niet…hm..beetje apart meisje..Deze ouders mailen in de eerste week al..’. Etcetera. Dat vinden de kinderen dan toch wel vreemd. Hoezo gaan jullie al die leerlingen bespreken?!
En dan de eerste lesdag. Leerlingen lijken een jaar ouder of een kop groter na zes weken vakantie. Wat is er in de zomer gebeurd? Ze worden doodgegooid met kennismakingsspelletjes, maar de kat laat zich nog niet uit de boom kijken. Een bekende leerling lijkt in een nieuwe klas ineens iemand anders. Doubleurs zijn hun bravoure verloren of zetten meteen de toon. Ik neem me altijd van alles voor, en blijk dan na een paar weken gewoon weer mezelf.
Het duurt maar even, een week of twee, voor de brugklassers iets langer. En dan draait de machine weer, ebt de ijver weg of slaat de stress toe, vinden de klassen hun voorzichtige vorm. Doet iedereen weer gewoon.
Hier thuis kunnen we al afvinken:
- de eerste ophef over ‘vies brood’, en wat allemaal ongeschikt is als lunch (‘Dit kan ik gewoon écht niet eten.’)
- een discussie over wanneer de bedtijden aangepast worden, bij een nieuw schooljaar of een verjaardag,
- en een vlammend betoog van mijn dochter over verantwoordelijkheid, met als doel de vakantieregeling over het telefoongebruik in schoolweken voort te zetten.
Ja, de scholen zijn weer begonnen!
Dit delen:
Hogedrukgebied
Jaren geleden werd ik heel ziek tijdens een droomvakantie naar Madagaskar. Als ik daaraan terugdenk zie ik de allerliefste piepjonge en beeldschone, in roze gestoken verpleegstertjes boven mijn bed zweven en voel ik de angst. Wat me het meest is bijgebleven van mijn terugreis naar Nederland is het gevoel van de gladde wegen in de taxi van het vliegveld naar huis. Het stond voor veiligheid, zekerheid, en het vertrouwen dat het weer goed zou komen. Thuis, Nederland, waar alles geregeld is. Ik had nooit eerder zo’n diep gevoel van dankbaarheid ervaren voor de staat van onze infrastructuur. Ik wil maar zeggen: soms gebeurt er iets waardoor je alles anders gaat bekijken en ineens heel blij bent met iets dat er altijd al was. Omdat een mens, of in ieder geval ik, dit soort waardevolle lessen snel vergeet, geeft het leven je meerdere kansen om te leren. Afgelopen zomer stond weer een droomvakantie gepland. Ik had een sabbatical genomen van begin schooljaar tot kerst en met de zomervakantie erbij konden mijn man en ik een half jaar reizen. Het afscheidsetentje met de kinderen was al achter de rug; de spullen stonden klaar in de gang. Laat ik het vervolg samenvatten door te zeggen dat het sabbatical werd omgezet in ziekteverlof en dat mijn man en ik wel een half jaar hebben gereisd, maar dan metaforisch gezien, door de medische wereld. Gisteren zat ik bij de bedrijfsarts, om te bespreken of ik weer klaar was om les te geven. Ik vertelde dat ik even de klas in gegaan was om mijn mentorleerlingen te zeggen dat ik terugkwam, en dat ik meteen daarna de wc was ingedoken omdat ik moest huilen. Hij vroeg waarom en ik kwam niet veel verder dan ‘omdat ik dacht…ik ben er weer. Ze zaten ook allemaal zo lief te kijken.’ En toen wist ik het zelf ook weer. Ik ben nog niet de oude en zie op tegen de werkdruk, de stress rondom allerlei organisatorische veranderingen en de onvoorspelbaarheid van een klas. Ik ben bang dat ik focus mis en te emotioneel reageer als het tegenzit. Maar die school, dat is mijn plek. Werken met zo’n club vijftienjarigen, al die individuen die me nieuwsgierig maken en blijven uitdagen, vind ik het allermooist. En als ik dan hoor ‘Hééé mevrouw! Bent u er weer! We hebben u gemist!’ dan voelt dat net als toen met die gladde weg. Kom maar op, 2026.
