Knap zijn kan knap lastig zijn
Imke De Graaf • 24 oktober 2016
Een metafoor voor mooie meisjes
Vijf jaar geleden hadden de meeste mensen nog nooit van sexting gehoord. Nu weet, helaas, iedereen wat het is en besteden alle scholen er aandacht aan. Leerlingen die horen dat er naaktfoto’s van medeleerlingen door de school vliegen reageren meestal met ‘moet je maar niet zo dom doen, dat weet toch iedereen’. En toch blijven de foto’s komen.
Na zo’n incident met pikante foto’s had ik een aantal gesprekken met het slachtoffer. Lisanne viel op alle fronten uit de toon in gymnasium 2: te veel make up, te sexy, te veel bezig met flirten. Ze was een opvallende verschijning en was gewend dat vaak te horen. Jongens die ze nauwelijks kende wilden haar volgen op Instagram en stuurden haar berichtjes via What’s App. Daarin werd duidelijk dat ze contact zochten omdat Lisanne de naam had sexy en spannend te zijn, héél anders en véél leuker dan haar klasgenootjes. Sexy, spannend en veel leuker dan de rest klinkt goed, dus ja, dan moet je zorgen dat je je naam eer aandoet. Desnoods met foto’s die te veel laten zien. Of niet?
Lisanne had dingen gedaan die ze zelf ook dom vond. In het begin waren mijn vragen erop gericht te onderzoeken wat haar er dan toe gebracht had. Ik vermoedde dat het gebeurd was omdat haar imago haar daar toe dwong. Ze ontleende haar zelfvertrouwen voor een groot deel aan haar sexy imago en de aandacht die ze daardoor steeds kreeg. Het maakte haar afhankelijk van dat imago en om het in stand te houden ging ze te ver. Dus we gingen samen op zoek: wat betekende het etiketje ‘sexy’ voor haar? Welke andere eigenschappen boden houvast? Wat vond ze moeilijk en wie mocht dat zien? Ze was ontzettend dapper. Ze kwam naar school en liep niet weg voor alle opmerkingen, de gebaren en het gelach. Ze was eerlijk over zichzelf en toen ze ontdekt had dat ze wilde leren meer te zijn dan ‘sexy Lisanne’ ging ze er vol voor, op haar eigen manier. “Mevrouw, ik ben gisteren naar school gekomen zonder mijn wenkbrauwen te doen! Ik dacht ‘ik doe het gewoon’!”
In het eindgesprek vroeg ik haar wat ze wilde onthouden van de dingen die we besproken hadden of van wat ik gevraagd of gezegd had. Een makkelijke vraag, blijkbaar. “Het cadeautje! Dat vergeet ik niet meer!” Bij dezen, een metafoor voor mooie meisjes:
‘Er was eens een meisje dat verliefd was op een jongen. Hij vond haar ook leuk, want als ze binnenkwam begon hij te stralen. Toen hij vroeg of ze op zijn verjaardag kwam, sprong ze een gat in de lucht. Zijn verjaardag! Dan vindt hij me dus echt leuk! Wat moet ik dan meenemen? Ze ging op zoek naar het perfecte cadeau. Omdat ze hem al langer leuk vond wist ze waar hij van hield. Ze had goed opgelet tijdens hun gesprekken. Ze zocht stad en land af om iets te zoeken dat precies bij hem paste. Toen het gelukt was deed ze ook nog haar uiterste best om het zo mooi mogelijk in te pakken. Met glimmend papier, en met gekrulde linten. Zenuwachtig ging ze naar zijn huis. Gelukkig reageerde hij heel enthousiast. Hij zei dat hij nog nooit zo’n mooi pakje gezien had en liet het aan al zijn vrienden zien. Steeds weer wees hij op het papier en op de kleurige linten. Het meisje liep er verlegen achteraan en wachtte tot hij het cadeautje uit ging pakken. Zou het goed zijn? Het feest ging verder en de jongen pakte het cadeau niet uit. Wel riep hij af en toe naar haar: “Echt mooi! Die linten! Dat papier!” Daar werd het meisje onzeker van. Was dat nou goed of niet? Aan het eind van de avond zag ze dat de jongen het cadeautje uitpakte en op tafel legde. Ze kon niet goed zien of hij het mooi vond. Hij pakte de linten en het inpakpapier van de vloer en liep er mee weg. Het meisje ging maar naar huis.’
Echt zielig! vond Lisanne. En ze kon ook goed uitleggen waarom. En ja, ze had zich vaak zo gevoeld als het meisje. In de war. Zoveel complimentjes en toch nog steeds onzeker. Hoe kan dat nou? De volgende paar gesprekken gingen over al het moois dat in het pakje zat. ( Voor een handleiding voor zo’n gesprek met voorbeeldvragen klik hier in-gesprek-met-een-slachtoffer-van-sexting). Een keertje huilen en een beetje lachen later namen we afscheid. Met een gratis wijze les om mee te nemen.
Jij bent het cadeautje. Jij, met al je eigenschappen, je typische dingen, je gedachten, gevoelens en dromen. Onthoud dat. Als jij zelf goed weet hoe waardevol je bent, vind je vanzelf iemand die dat ziet, en die zich niet blindstaart op de verpakking.
Of in de woorden van Lisanne: “Dus eigenlijk….moet hij me uitpakken, zonder me uit te pakken!”
Dit delen:
Hogedrukgebied
Jaren geleden werd ik heel ziek tijdens een droomvakantie naar Madagaskar. Als ik daaraan terugdenk zie ik de allerliefste piepjonge en beeldschone, in roze gestoken verpleegstertjes boven mijn bed zweven en voel ik de angst. Wat me het meest is bijgebleven van mijn terugreis naar Nederland is het gevoel van de gladde wegen in de taxi van het vliegveld naar huis. Het stond voor veiligheid, zekerheid, en het vertrouwen dat het weer goed zou komen. Thuis, Nederland, waar alles geregeld is. Ik had nooit eerder zo’n diep gevoel van dankbaarheid ervaren voor de staat van onze infrastructuur. Ik wil maar zeggen: soms gebeurt er iets waardoor je alles anders gaat bekijken en ineens heel blij bent met iets dat er altijd al was. Omdat een mens, of in ieder geval ik, dit soort waardevolle lessen snel vergeet, geeft het leven je meerdere kansen om te leren. Afgelopen zomer stond weer een droomvakantie gepland. Ik had een sabbatical genomen van begin schooljaar tot kerst en met de zomervakantie erbij konden mijn man en ik een half jaar reizen. Het afscheidsetentje met de kinderen was al achter de rug; de spullen stonden klaar in de gang. Laat ik het vervolg samenvatten door te zeggen dat het sabbatical werd omgezet in ziekteverlof en dat mijn man en ik wel een half jaar hebben gereisd, maar dan metaforisch gezien, door de medische wereld. Gisteren zat ik bij de bedrijfsarts, om te bespreken of ik weer klaar was om les te geven. Ik vertelde dat ik even de klas in gegaan was om mijn mentorleerlingen te zeggen dat ik terugkwam, en dat ik meteen daarna de wc was ingedoken omdat ik moest huilen. Hij vroeg waarom en ik kwam niet veel verder dan ‘omdat ik dacht…ik ben er weer. Ze zaten ook allemaal zo lief te kijken.’ En toen wist ik het zelf ook weer. Ik ben nog niet de oude en zie op tegen de werkdruk, de stress rondom allerlei organisatorische veranderingen en de onvoorspelbaarheid van een klas. Ik ben bang dat ik focus mis en te emotioneel reageer als het tegenzit. Maar die school, dat is mijn plek. Werken met zo’n club vijftienjarigen, al die individuen die me nieuwsgierig maken en blijven uitdagen, vind ik het allermooist. En als ik dan hoor ‘Hééé mevrouw! Bent u er weer! We hebben u gemist!’ dan voelt dat net als toen met die gladde weg. Kom maar op, 2026.
