Unboxing
Ik ben vijftig. Deze week werd ik hardhandig met mijn neus op de feiten gedrukt. Hoewel feiten niet het juiste woord is: ik had mijn eerste mammografie. ‘U bent wel lenig!’, zei de aardige vrouw die mij plette. Niet een compliment dat ik in deze situatie verwacht had, maar op een gegeven moment hing ik inderdaad diep achterover gebogen met gestrekte arm, en staand op mijn tenen, aan het apparaat, als een stervende zwaan. Als Brigitte Kaandorp me gefilmd had, had ze meteen genoeg nieuw materiaal gehad. Niks meer aan doen.
Er was een leukere reminder. Mijn buurmeisje ging de tijdcapsule opgraven die ze als 8-jarige had begraven voor Het Klokhuis. Ze is nu achttien en al sinds haar geboorte bevriend met mijn jongste dochter. Of zoals ze het zelf jaren noemden: ze zijn BFFWEOG (Best Friends Forever Wat Er Ook Gebeurt). Vroeger moest ze van haar moeder op zondag wachten tot half elf, omdat wij altijd uitgebreid ontbeten om tien uur. Dan rende ze om half elf voorbij om te kijken of we al klaar waren, hoofd eerst, lichaam een halve meter later, tekenend voor de levenslust waarmee ze nu het Utrechtse studentenleven bestormt. Na een tijdje kookten we een extra eitje. Haar blonde krullen staan in al onze fotoboeken. Ze ‘unboxte’ haar tijdcapsule in een vlog en ik herkende alles wat er tevoorschijn kwam. Daar was haar knuffellapje, daar een foto met mijn dochter. Het mooiste was om te zien hoe ze praatte over zichzelf als kind, alsof het om een bijna vergeten, ander leven ging. Alsof het niet gisteren leek dat ze hier voor het huis op en neer liepen met een trapje, om te gaan belletje trekken.
Dat is ook vijftig zijn en daar heb ik de ongemakken graag voor over. Kinderen zien opgroeien en zien hoe dat wat er altijd al inzat steeds zichtbaarder wordt. Van dichtbij of van een afstandje zien hoe een leven zich ontvouwt en steeds meer snappen van wat mensen maakt tot wie ze zijn. Soms voelt ouder worden een beetje als het unboxen van het leven.
Dit delen:
